axrhstou.blogspot.gr

axrhstou.blogspot.gr

axrhstou.blogspot.gr

axrhstou.blogspot.gr

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Κήρυγμα την Κυριακή της Αποκρέω - Η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου για τους ανθρώπους είναι υπόθεση χαράς.



«Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη πολλά,
πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἐνὸς, ἕν ἐστι σῶμα,» (Α’ Κορ. 12, 12)..

   Το θέμα της Δευτέρας Παρουσίας
απασχολεί έντονα πολλούς ανθρώπους,
και γι’ αυτό τον λόγο
        ασχολούνται με ποικίλους τρόπους,
μάλιστα δε σε κάποιες περιπτώσεις
εξετάζουν το ζήτημα
     μακράν του πνεύματος της Εκκλησία
                                         και της ερμηνείας
την οποία δίδουν
οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες
                           στη δική τους διδασκαλία.
Η αναμονή
της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου για
   τους ανθρώπους είναι υπόθεση χαράς.
Από τα βάθη της ψυχής τους
προσεύχονται για την φωτοφόρο
και ένδοξη μέρα του Κυρίου,
εκφράζοντες αυτό τον πόθο
                                       με το «μαράν ἀθᾶ»,
δηλ. «ἔρχου Κύριε».
     Ο Κύριος δεν άφησε καμία αμφιβολία
περί του οριστικού
και αμετάκλητου της κρίσεώς Του.
Η αιωνιότητα
                     με την ατέρμονη της πορεία
είναι η προοπτική που ανοίγεται μετά
 τον ερχομό Του, τη Δεύτερη Παρουσία. 
 Η μόνη διαφορά μεταξύ
της μερικής κρίσεως που υφίσταται
ο άνθρωπος όταν πεθάνει,
θα είναι στον βαθμό της έντασης:
στη μερική κρίση κρίνεται
                                       με μόνη την ψυχή
στη γενική κρίση
                        μαζί με το σώμα θα κριθεί.
    Η Εκκλησία μας λοιπόν διδάσκει πως
ότι ονομάζουμε κόλαση και παράδεισος
δεν υφίσταται από πλευράς του Θεού.
                         Διότι «ο Θεός αγάπη εστί»,
και έτσι το μόνο που δύναται
                                              είναι να αγαπά.
Εμείς τη μία και ενιαία αγάπη του Θεού
δυστυχώς την ζούμε έτσι και αλλιώς:
              είτε δηλαδή θετικά είτε αρνητικά.
       Διότι οι δικές μας προϋποθέσεις ζωής
μεταποιούν και αλλοιώνουν  
                                      την αγάπη τη θεϊκή.
Σαν τον ήλιο που οι ίδιες ακτίνες του
το μεν πτώμα το αποσυνθέτουν, τον δε
         ζωντανό οργανισμό τον ζωοποιούν
                               και τον αναζωογονούν.
Έτσι για το αν βρεθούμε στην κόλαση
ή στον παράδεισο,
                            όπως λέμε, αποκλειστικά
υπεύθυνοι είμαστε εμείς και όχι ο Θεός.
                                        Ο Θεός μας αγαπά.
Ο Θεός δεν «αμείβει»
                          και δεν «τιμωρεί» κανέναν
 αφού όλους μας καλεί
                              και μας θέλει κοντά του.
Εμείς είμαστε που με τον τρόπο μας
Τον πλησιάζουμε η φεύγουμε μακρά Του.
Χριστιανική αγάπη
                 σημαίνει να ζω και να υπηρετώ
τους άλλους ανθρώπους.
Σ’ αυτό το επίπεδο κρίνεται
                    η σχέση που έχουμε με το Θεό.
    Τι θα κρίνει βεβαίως την ένταξή μας
 στη μία ή στην άλλη κατάσταση
                                                    είναι γνωστό
η αγάπη που φροντίσαμε
να κρατήσουμε στη ζωή αυτή  απέναντι
στον συνάνθρωπο
                               και απέναντι στον Θεό.
    Ο άλλος, ο πλησίον, ο συνάνθρωπος,
                               όποιος κι αν είναι αυτός,
 δεν είναι απλώς ο άλλος.
Πολύ περισσότερο
                   δεν είναι ο ξένος και ο εχθρός.
  Ας λάμψη το φώς τον καλών σου έργων
έμπροσθεν των ανθρώπων και να  μη
      βλασφημείται εξαιτίας σου ὁ Χριστός.
Φόρεσε ένδυμα αφθαρσίας,
                        διαπρέπων εις έργα αγαθά
και όποια υπόθεση αναλάβεις
κατ’ οικονομία από τον Θεό,
                      να την διαχειρισθείς σωστά.
Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

19/2/2017

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Εάν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις...!


Η ρύση αυτή του τίτλου του άρθρου μας, που είναι βγαλμένη από την αγιορείτικη σοφία και εμπειρία, υπήρχε σε κάδρο στην αίθουσα του Κατηχητικού Σχολείου της Ενορίας της ιδιαίτερης πατρίδας μας, που αν και ήμασταν παιδάκια, πάντα μας γέμιζε τη καρδιά και μας έδινε ελπίδα για τη ζωή. Είμαστε σίγουροι ότι κάποιος που δεν θα έχει ξαναδιαβάσει αυτή την ρύση ίσως να απορήσει τι ακριβώς σημαίνει. Πολύ επιγραμματικά λοιπόν εξηγούμε :  α) ότι αν πεθάνουμε (για τον κόσμο, το κοσμικό φρόνιμα και παλαιό άνθρωπο με το βάπτισμά μας και την υπόλοιπη ασκητική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας), β) πριν πεθάνουμε (βιολογικά σε αυτή την ζωή),  γ) δεν θα πεθάνουμε (αλλά αυτό θα είναι κοίμηση, αφού πνευματικά θα είμαστε ζωντανοί στην αγκαλιά Του Θεού μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του που θα ζήσουμε οριστικά αιώνια μαζί Του, εφόσον βέβαια είμαστε με τους δικαίους) και δ) όταν πεθάνεις (όταν έρθει οριστικά ο βιολογικός θάνατος του χωρισμού της ψυχής από το σώμα και τερματίσει ψυχοσωματικά η επίγεια παρουσία του ανθρώπου).   
Με δεδομένα τα παραπάνω και με αφορμή την ξαφνική κοίμηση που συντάραξε πρόσφατα την τοπική κοινωνία της Γλυφάδας και όχι μόνο, μιας μαθήτριας 16 ετών, σήμερα θα ασχοληθούμε επιγραμματικά με το μυστήριο του θανάτου και ειδικότερα με το ερώτημα : Γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι ακόμη και βρέφη; Θα θέλαμε πριν απαντήσουμε, να ενημερώσουμε τους αναγνώστες που δεν μας γνωρίζουν προσωπικώς εκ των προτέρων, ότι δεν μιλούμε "εκ του ασφαλούς", γιατί στην ίδια σχεδόν τρυφερή ηλικία της εφηβείας (εμείς τότε  13,5 ετών και εκείνος 15,5), αποχωριστήκαμε σωματικά από τροχαίο δυστύχημα, τον αδελφό μας Κυριάκο, οπότε έχουμε βιώσει όλη αυτή την δύσκολή κατάσταση με όλον αυτόν τον ξαφνικό πόνο της απώλειας ενός δικού σου και μάλιστα νεαρού ανθρώπου.
  Ο Θεός μας, είναι ο Κύριος της ζωής και του θανάτου και έπλασε τον άνθρωπο για να ζει σε κοινωνία μαζί Του αιώνια. Ο άνθρωπος όμως, δια της πλάνης του διαβόλου, κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας του, διέπραξε το προπατορικό αμάρτημα, αφού ουσιαστικά  ζήτησε "να ζήσει" χωρίς Τον Θεό και αυτό τον οδήγησε στην αμαρτία και κατά συνέπεια στον θάνατο! Όμως ο Θεός δεν μας άφησε έτσι καταδικασμένους, αλλά έστειλε τον Υιό του Μονογενή, πέθανε για εμάς, καθαρίζοντάς μας με το αίμα Του πάνω στο Σταυρό, για να ζήσουμε εμείς! Νικώντας τον θάνατο με την ζωηφόρο Ανάστασή Του, μας απάλλαξε αντικειμενικά από αυτόν (αφού πλέον δεν είναι το τέρμα, αλλά το πέρασμα προς την όντως πραγματική ζωή) με την βασική προϋπόθεση ότι θα θέλουμε και εμείς υποκειμενικά, ο κάθε ένας άνθρωπος ξεχωριστά, να  ακολουθήσουμε Τον Κύριο και την αρετή στη ζωή μας! Ο θάνατος ως γεγονός υπάρχει ακόμη, αλλά είναι ουσιαστικά κατηργημένος με βάση την φράση του τίτλου μας και όσα αναφέραμε για το νόημά της. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Αρχιερατική συγχωρητική ευχή της Εξόδιου ή Επιμνημόσυνου Ακολουθίας, ότι το μυστήριο του θανάτου   μάλιστα είναι σωτήριος και υπάρχει "για να μη γίνει το κακό αθάνατο". Ο συμβολισμός του σιταριού που χρησιμοποιούμε στα κόλλυβα, είναι ακριβώς και η εποπτική θεολογία της, ότι όπως το σιτάρι μπαίνει στη γη σαπίζει αλλά βγαίνει νέο φυτό, έτσι και εμείς μπορεί μεν να πεθαίνουμε , αλλά στην ουσία "κοιμόμαστε" και προσδοκούμε την Ανάσταση, αφού θα ενωθεί πάλι η ψυχή με το σώμα λαμβάνοντας όλοι τον ανακαινισμένο σώμα που είχε και ο Κύριος μας, μετά την Ανάστασή Του.
Θα πει κάποιος ωραία τα παραπάνω,  μπορεί να τα αποδεχόμαστε, αλλά δεν είναι αδικία βρέφη-μικρά παιδιά ή έφηβοι και νέοι να φεύγουν από αυτή τη ζωή πριν καλά-καλά την ζήσουν και την γνωρίσουν; Γιατί άλλοι να πηγαίνουν σε βαθειά γεράματα και άλλοι νεαροί να φεύγουν τόσο νωρίς, σκορπώντας θλίψη σε γονείς και συγγενείς;  Κανείς δεν μπορεί να εξιχνιάσει τη δίκαιη και φιλάνθρωπη κρίση και πρόνοια Του Θεού. Το σίγουρο είναι αδελφοί μου ότι θα φύγουμε από αυτό τον κόσμο. Ως άνθρωποι, το σήμερα μας ανήκει και έχουμε ευθύνη να το αξιοποιούμε, το αύριο είναι αβέβαιο και κυρίως ανήκει στο Θεό και γι αυτό είναι μάταια πολλά σχέδια, αφού δεν ξέρουμε (εκτός από μερικούς πνευματικούς ανθρώπους, που έχουν χαριτωθεί με αυτή την πληροφορία από τον Θεό) αν θα ζούμε για να υλοποιήσουμε. Έχουμε προσδοκίες και όνειρα, αλλά αν είναι θέλημα Θεού θα πραγματοποιηθούν ή όχι.  Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο του αιφνίδιου θανάτου, γι αυτό πάντα ο πιστός πρέπει να είναι πνευματικά έτοιμος και να έχει την αρετή "της μνήμης θανάτου", την αίσθηση της προσωρινότητας δηλαδή και όχι μονιμότητας αυτής της ζωής, που ο κοσμικός άνθρωπος και η διαφήμιση καλλιεργεί.  
Θα κλείσουμε με την πολύ κατατοπιστική απάντηση στα ερωτήματα του Αγίου Παΐσιου του Αγιορείτου :«Εάν δει ότι κάποιος θα γίνει καλύτερος, τον αφήνει να ζήσει. Εάν δει όμως ότι θα γίνει χειρότερος, τον παίρνει για να τον σώσει. Μερικούς πάλι, που έχουν αμαρτωλή ζωή, αλλά έχουν τη διάθεση να κάνουν το καλό, τους παίρνει κοντά Του, πριν προλάβουν να το κάνουν, επειδή ξέρει ότι θα έκαναν το καλό μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. Είναι δηλαδή σαν να τους λέει: “Μην κουράζεσθε, αρκεί η καλή διάθεση που έχετε”. Άλλον, επειδή είναι πολύ καλός, τον διαλέγει και τον παίρνει κοντά Του, γιατί ο παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια. Φυσικά, οι γονείς και οι συγγενείς είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό. Βλέπεις, πεθαίνει ένα παιδάκι, το παίρνει αγγελούδι ο Χριστός και κλαίνε και οδύρονται οι γονείς, ενώ έπρεπε να χαίρονται. Γιατί πού ξέρουν τι θα γινόταν, αν μεγάλωνε;» Πρέπει έτσι να χαίρονται οι γονείς. Άλλωστε «από εκείνη τη στιγμή έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. Όταν πεθάνουν, θα ’ρθουν τα παιδιά τους με τα εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου να υποδεχθούν την ψυχή τους. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! «Στα παιδάκια πάλι που ταλαιπωρήθηκαν εδώ από αρρώστιες ή από κάποια αναπηρία ο Χριστός θα πει: “Ελάτε στον Παράδεισο και διαλέξτε το καλύτερο μέρος”. Και τότε εκείνα θα Του πουν: “Ωραία είναι εδώ, Χριστέ μας, αλλά θέλουμε και τη μανούλα μας κοντά μας”. Και ο Χριστός θα τα ακούσει και θα σώσει με κάποιον τρόπο και την μητέρα».

                      του  π. Αντωνίου Χρήστου
        Άρθρο για λογαριασμό της Εφημερίδας 
"ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ"

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, Ε.Β.Β. & Β. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΑΤΟΣΠΗΛΑΙΑ



Η αλατοθεραπεία ανήκει στις εναλλακτικές «θεραπείες», οι οποίες στερούνται επιστημονικής τεκμηρίωσης και έχουν χαρακτηρισθεί ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή, σε Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας. Όταν ομιλούμε περί αλατοθεραπείας φυσικά δεν εννοούμε την απλή χρήση ενός ευλογημένου προϊόντος που έδωσε ο Θεός. Δεν εννοούμε δηλαδή την απλή πρόσληψη αλατιού στο φαγητό μας, ή τη χρήση αλατόνερου, αλλά μια «ολιστική[1] μέθοδο, η οποία συνιστά εμπειρία αναζωογόνησης του σώματος και του πνεύματος», σύμφωνα με τους ίδιους τους υποστηρικτές της.
«Η αλατοθεραπεία αποτελεί μια μορφή εναλλακτικής ιατρικής, η οποία περιλαμβάνει την παραμονή σε ένα αλατοσπήλαιο», όπου εισπνέοντας κανείς, θεωρείται ότι «ισορροπεί σώμα και πνεύμα» και ότι θεραπεύει, μεταξύ άλλων «αναπνευστικές, καρδιαγγειακές, δερματολογικές παθήσεις και αλλεργίες», σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αλατοθεραπευτών. Στα αλατοσπήλαια βρίσκει κανείς λάμπες φτιαγμένες από κρυστάλλους αλατιού, οι οποίες θεωρείται ότι έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, αντικείμενα φτιαγμένα από αλάτι, ενώ σε κάποια αλατοσπήλαια υπάρχουν και μηχανήματα που «διοχετεύουν κονιορτοποιημένα μόρια αλατιού [sic] στον αέρα», ώστε εισπνέοντάς τα να επέλθει η θεραπεία!
Η αλατοθεραπεία προωθείται και στην Ελλάδα μέσω αποκρυφιστικών φεστιβάλ, ιστοσελίδων και εντύπων και μάλιστα προτείνεται και ως μέθοδος «καθαρισμού των [υποτιθέμενων] τσάκρας», αφού βασική αποκρυφιστική πεποίθηση είναι, ότι «το αλάτι εξαγνίζει το φυσικό και αιθερικό σώμα»[2]. Αλλού διαβάζουμε: «Δεν είναι μόνο η καθαρότητα του αέρα στα αλατοσπήλαια, που έχει τέτοια θεραπευτικά αποτελέσματα, αλλά επίσης η δόνησή του, η οποία ενεργοποιεί τιςαυτοθεραπευτικές και αυτορυθμιστικές δυνάμεις. Όταν το σώμα μας ασθενεί και χάνει τη φυσική συχνότητά του, το αλάτι μπορεί να μας επαναφέρει στην αρχική, αρμονική μας κατάσταση». Η θεωρία αυτή, που είναι παρούσα σε αρκετές αποκρυφιστικές ιστοσελίδες, κάνει χρήση αποκρυφιστικής ορολογίας και έχει μεταφυσικό προσανατολισμό.
Στα αλατοσπήλαια η αλατοθεραπεία συνήθως συνδυάζεται με χρωματοθεραπεία, μουσικοθεραπεία και διαλογισμό. Η αλατοθεραπεία μάλιστα θεωρείται βοηθητική στον διαλογισμό, ενώ στις παρεχόμενες υπηρεσίες μέσα στα αλατοσπήλαια βρίσκει κανείς μεταξύ άλλων και γιόγκα, τάι τσι, ρεφλεξολογία, ρέικι, σιάτσου κ.ά.
Οι απλοί πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι, παρά τους ισχυρισμούς των προωθούντων τη μέθοδο, μελετητές και επιστημονικοί φορείς στο εξωτερικό κάνουν λόγο για έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και για επικινδυνότητα. Παραθέτουμε ενδεικτικά:
1. «Δεν υπάρχει αποτοξινωτική ή θεραπευτική ιδιότητα που να προέρχεται από την παραμονή σε ένα αλατοσπήλαιο»[3].
2. «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές σε αλατοσπήλαια στην Αμερική, πράγμα που αφήνει την αποτελεσματικότητά τους επιστημονικά ατεκμηρίωτη»[4].
3. «Οι γιατροί παραμένουν σκεπτικοί σχετικά με την ωφέλεια για την υγεία από την εισπνοή μορίων αλατιού... Δεν υπάρχει επιστήμη σε αυτό»[5], λένε κάποιοι ειδικοί, ενώ άλλοι γιατροί προειδοποιούν ότι «μπορεί να υπάρξει επιδείνωση του άσθματος και των συμπτωμάτων της αλλεργίας»[6]. Στην Ελλάδα ορισμένοι γιατροί συνιστούν την αποφυγή της αλατοθεραπείας σε περιπτώσεις καρδιοαγγειακών και νευρολογικών νοσημάτων, καθώς και σε περιπτώσεις κάποιων λοιμώξεων.
4. Το Επιστημονικό Ίδρυμα Πνευμονολογίας της Αυστραλίας αναφέρει τους κινδύνους από τη χρήση της αλατοθεραπείας και συνιστά «μεγάλη προσοχή». Με τη σειρά του επισημαίνει ότι «δεν υπάρχει καμμία επιστημονική απόδειξη ότι η αλατοθεραπεία έχει οφέλη για την αναπνευστική υγεία. Επιπλέον, εκείνοι οι οποίοι προωθούν την αλατοθεραπεία δεν συμφωνούν πάντα στον τύπο ή την ποσότητα του αλατιού που θα χρησιμοποιηθεί ή τη μέθοδο ή τα πλεονεκτήματα. Οι ισχυρισμοί τους δεν βασίζονται σε καμμία αξιόπιστη επιστημονική έρευνα, ούτε σε σύγχρονους κανόνες της ιατρικής»[7].
5. «Σε κάποιες χώρες οι ιατρικοί σύλλογοι έχουν προειδοποιήσει ότι τα αλατοσπήλαια μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα», τονίζει το Αμερικανικό Επιστημονικό Ίδρυμα για το ΄Ασθμα και τις Αλλεργίες, το οποίο και συνιστά ότι «είναι καλύτερα να αποφεύγονται τα αλατοσπήλαια»[8].
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που επιθυμούν να διατηρήσουν την Ορθόδοξη Χριστιανική τους ιδιότητα καλούνται να είναι προσεκτικοί, να μην καταφεύγουν σε εναλλακτικές «θεραπείες» ή αποκρυφιστικές πρακτικές και να μην ειδωλοποιούν προϊόντα, μεθόδους και χώρους. Σε εποχές σύγχυσης, πνευματικής, αλλά και οικονομικής εκμετάλλευσης, οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί σε ό,τι νέο μας προτείνεται. Υπενθυμίζουμε ότι: «Οἱ λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες δέν ἔχουν ἁπλῶς ἀποκρυφιστικές προεκτάσεις, ἀλλά τά ἴδια τά θεμέλιά τους εὑρίσκονται στόν ἐξωχριστιανικό καί μάλιστα στόν ἀποκρυφιστικό χῶρο»[9].



ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1]. Όλες οι υπογραμμίσεις δικές μας.
[3]. «Popular Alternative Therapies that Are Nonsense», www.ranker.com/list/alternative-medicine-myths/mike-rothschild
[4]. «Το Αλατοσπήλαιο: Πανάκεια ή Τσαρλατανισμός;», www.realclearscience.com/blog/2012/08/to-the-salt-cave-batman.html
[9]. Από τα πορίσματα της ΚΕ΄ Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας.






Eτήσιο Μνημόσυνο Νεκτάριου



Καλή ημέρα σε όλους,

ήθελα να ενημερώσω ότι το ετήσιο μνημόσυνο του Νεκτάριου θα γίνει πρώτα ο Θεός το άλλο Σάββατο 26-02-2016 στον Άγιο Παντελεήμονα Γλυφάδας μετά την λειτουργία (λίγο μετά τις 9:00 δηλαδή). Το προγραμματίζουμε με μια εβδομάδα καθυστέρηση, για να μην πέσει πάνω στο Ψυχοσάββατο.

Μετά θα προσφερθεί καφές-κέρασμα (μοναδική εξαίρεση) στο ενοριακό κέντρο στους φίλους του Νεκτάριου (Πικπα, τυφλούς, νεφροπαθείς και εθελοντές).

Ταυτόχρονα  η παρέα του καφέ της Κυριακής, που αναπολεί σίγουρα την παρέα του Νεκτάριου, σκέφτεται να επισκεφθεί το μνήμα του αργότερα και ίσως να κάνει μια επιτραπέζια πρόχειρη μάζωξη κάπου έξω για φαγητό. Από αυτές που όλοι θυμόμαστε ότι ο φίλος μας ο Νεκτάριος αγαπούσε όσο τίποτε άλλο.


Τα λέμε εκεί λοιπόν. 
Γιατί, ότι ούτε εμείς μπορούμε να τον ξεχάσουμε τόσο εύκολα, ούτε σίγουρα αυτός εμάς. 

Τρίγλωσσος οδηγός για το Άγιο Όρος, από τις εκδόσεις «Λίλιος»


Τρίγλωσσος οδηγός για το Άγιο Όρος, από τις εκδόσεις «Λίλιος»


Ο συγγραφέας και φωτογράφος  Λουκάς Λίλιος γοητευμένος από το Αγιον Ορος κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να αποτυπώσει όλον αυτό τον θησαυρό μετά από ατέλειωτα ταξίδια, μετακινήσεις, πεζοπορίες, φωτογραφικές λήψεις και μελέτες πατερικών κειμένων και βιβλίων

Ένα μοναδικό οδηγό για το Άγιο Όρος σε τρεις γλώσσες (Ελληνικά, Ρώσικα, Ρουμάνικα)  με πλούσιο υλικό για τους πνευματικούς θησαυρούς που υπάρχουν στο «περιβόλι της Παναγίας» αλλά και πρακτικές πληροφορίες για τον επισκέπτη δημιούργησαν οι εκδόσεις Λίλιος.
Η έκδοση έρχεται σε μια περίοδο που διεθνώς η τάση για θρησκευτικό τουρισμό ενισχύεται και θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου στη Στοά του Βιβλίου.

Ο συγγραφέας και φωτογράφος  κος Λουκάς Λίλιος γοητευμένος από το Αγιον Ορος που αποτελεί το πραγματικό  θησαυροφυλάκιο, το κάστρο της Ορθοδοξίας, το μυρωμένο περιβόλι της Παναγίας, το στολίδι της φύσης και της Ελλάδας κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να αποτυπώσει όλον αυτό τον θησαυρό μετά από ατέλειωτα ταξίδια, μετακινήσεις, πεζοπορίες, φωτογραφικές λήψεις και μελέτες πατερικών κειμένων και βιβλίων.

Το βιβλίο του Λουκά Κ. Λίλιου «Αγιον Ορος / Προσκύνημα στο περιβόλι της Παναγίας» θα παρουσιαστεί την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017, και ώρα 19.00 στην Στοά Βιβλίου - Αίθουσα Λόγου. Θα ακολουθήσουν τα εγκαίνια έκθεσης Φωτογραφίας του ίδιου του δημιουργού υπό τον τίτλο «Αγιον Ορος / Πνευματικές Περιπλανήσεις» στη Στοά Βιβλίου - Αίθουσα Τέχνης (διάρκεια έκθεσης φωτογραφίας 20 -23 Φεβρουαρίου).

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται:
1. Χαιρετισμός του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Ιερωνύμου
2. Χαιρετισμός από την περιφέρεια Κεντρικής Ελλάδος
3. Χαιρετισμός της Δημάρχου Λεβαδέων
4. Χαιρετισμός εκπροσώπου ΔΕΗ / ΔΕΔΔΗΕ
5. Χαιρετισμός εκπροσώπου Αλουμίνιον της Ελλάδος
6. Χαιρετισμός εκπροσώπου από τον Σύλλογο Φίλων Ι.Μ. Ξενοφώντος Αγίου Ορους.


7. Ομιλία του Ιερομόναχου π. Φιλήμονος από την Ιερά Σκήτη του Προφήτου Ηλία Αγίου Ορους, με θέμα «Το Αγιον Ορος καντήλι ακοίμητο παρηγοριάς και ελπίδας».
8 Παρουσίαση του βιβλίου από τον συγγραφέα και φωτογράφο Λουκά Κ. Λίλιο.
 
Ακολουθούν λίγα λόγια για το βιβλίο «Αγιον Ορος / Προσκύνημα στο περιβόλι της Παναγίας»:

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τέσσερα  κεφάλαια. Στο πρώτο με τίτλο, μοναχισμός και μοναχοί , παρουσιάζονται όλα εκείνα τα στοιχεία, που βοηθούν τον αναγνώστη να αποκομίσει την απαραίτητη γνώση αναφορικά με την μοναχική ζωή (διαδικασία μοναχισμού, στάδια, ενδυμασία και γενικά η ζωή του μοναχού).

Είναι το βασικό κεφάλαιο στο οποίο γίνεται η «γνωριμία» του προσκυνητή με τον μοναχισμό, εδώ δίνονται οι απαντήσεις στα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας για τον μοναχικό βίο.

Εν συνεχεία στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο Επισκέπτες – προσκυνητές, ο  συγγραφέας πραγματεύεται θέματα που σχετίζονται με την διαδικασία εισόδου στο Άγιο Όρος, στην διαμονή και μετακίνηση του προσκυνητή, αλλά και την συμμετοχή του στην πνευματική ζωή .
Δεν παραλείπεται σαφώς η παράθεση και περιγραφή των κυριότερων διαδρομών που μπορεί ο επισκέπτης να πραγματοποιήσει, αλλά και των περιοχών του Όρους με ιδιαίτερη πνευματικότητα και  φυσική ομορφιά (Έρημος του Αγίου Όρους, Καρούλια, Καυσοκαλύβια κατουνάκια, Βίγλα ) .
 Κατόπιν στο τρίτο κεφάλαιο με τίτλο, γενικά για το Άγιο Όρος, γίνεται αρχικά αναφορά στο φυσικό περιβάλλον (νερά, χλωρίδα, πανίδα, βότανα, κλίμα και άλλα στοιχεία).

Ακολουθεί η λεπτομερής καταγραφή και περιγραφή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των οικισμών του Αγίου όρους και ολοκληρώνεται το κύριο κεφάλαιο αυτό με την αναλυτική περιγραφή των 20 κυρίαρχων μονών του Αγίου Όρους και των εξαρτημάτων αυτών (σκήτες, κελιά, καλύβες, καθίσματα, ησυχαστήρια, ασκηταρειά εγκλείστρες.

Για να έχει ο αναγνώστης μια πλήρη και σφαιρική εικόνα για το Περιβόλι της Παναγίας το τέταρτο κεφάλαιο κλείνει το βιβλίο με αναφορά στην ιστορία του προχριστιανικού Άθωνα και του χριστιανικού Αγίου Όρους.

Στο κεφάλαιο αυτό γίνεται ειδική μνεία στην αρχιτεκτονική και την τέχνη που αναπτύχθηκε και στον πνευματικό πλούτο που υπάρχει σε κάθε Μονή και εξάρτημα της, σε βιβλία, χειρόγραφα, περγαμηνές, εικόνες . Όπως άλλωστε επισημαίνει και ο ίδιος ο συγγραφέας «η δημιουργία ενός βιβλίου, που να αναφέρεται στο Περιβόλι της Παναγίας πραγματεύεται το διττό ρόλο , τον οποίο καλείται να υπηρετήσει ο φωτογράφος και συγγραφέας, με σκοπό να μεταφέρει την γνώση, τις εικόνες και την εμπειρία του, Κάτι που προϋπήρχε μέσα του και προερχόταν από όλες εκείνες τις ερωτήσεις και απορίες που κατά καιρούς τον απασχολούσαν στις φυσικές και πνευματικές περιπλανήσεις του».

Κίνητρά του ήταν η συγγραφή του βιβλίου να διέπεται από έγκυρα στοιχεία  και γνωστική επάρκεια, σε συνδυασμό πάντα με την συμβολή του πλούσιου φωτογραφικού του έργου, αλλά σαφώς και μέσω της ανταλλαγής απόψεων και συλλογής των στοιχείων από τους Άγιους Πατέρες που βρίσκονται και μονάζουν στο Άγιο Όρος, σε έναν ιερό χώρο , με τόση μεγάλη ιστορία και τεράστια πνευματικότητα.

Το πλούσιο, ενημερωμένο και πλήρες πόνημα αφιερώνεται στους αγιορείτες μοναχούς που αρνήθηκαν τα εγκόσμια  και επέλεξαν τον μοναχισμό. Ο μοναχισμός  αποτελεί ουσιώδες κεφάλαιο για τη ζωή και το έργο της Εκκλησίας και αγωνίζεται  για την ακτημοσύνη, την ταπείνωση, την υπακοή, την νηστεία, την κακοπάθεια. Ο μοναχός πορεύεται με οδηγό τα θεόπνευστα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας και τα ασκητικά κείμενα των μυστών της προσεύχεται , ψάλλει και εργάζεται για το κοινό καλό.

Αυτό το βιβλίο λοιπόν  αφιερώνεται στην Ιερότητα και Αγιότητα αυτού του τόπου που μας αφήνει εκστατικούς  με την ομορφιά του και μας εκπλήσσει με τους θησαυρούς  του.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί επίσης έναν οδηγό για τους επισκέπτες των μονών και χρησιμεύει ως ένα παράθυρο και για τις γυναίκες που δεν γίνονται  δεκτές στο Όρος λόγω του Άβατου και με αυτόν τον τρόπο ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους μέσω των πλουσίων πληροφοριών και της καταπληκτικής φωτογραφικής  αποτύπωσης.

Αυτό το Ιερό Ταξίδι μοιράζονται μαζί μας οι εκδόσεις «ΛΙΛΙΟΣ», ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα, ένα βοήθημα,  για τον θρησκευόμενο, τον τουρίστα, τον καλλιτέχνη, τον περιηγητή, τον ζωγράφο, τον Ταξιδευτή, τον ποιητή, που επιζητούν να γνωρίσουν σε βάθος την Αθωνική Πολιτεία, η αγιότητα της οποίας αφήνει άφωνους τους επισκέπτες,  διαλαλεί αιώνες την Ορθόδοξη Πίστη στους χειμαζόμενους καιρούς που ζούμε και συνεχίζει αυτόν τον αγιο πνευματικό αγώνα που τείνει στο Θείο, προσφέρει απέραντη γαλήνη, αποτελεί ένα επίγειο  κομμάτι του Παραδείσου εδώ στη γή για τον Άνθρωπο και ένα ενεργό Εργαστήριο της Αγιότητας στην Οικουμένη.
 
 
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
 
Ο Λουκάς Κ. Λίλιος γεννήθηκε στο Κυριάκι Λιβαδειάς το 1958, είναι παντρεμένος με τη Διονυσία, πατέρας του Κωνσταντίνου και του Γιώργου και ζει μόνιμα στη Λιβαδειά.

Εργάζεται στον όμιλο ΔΕΗ και προΐσταται στον Τομέα Υποστήριξης του ΔΕΔΔΗΕ της Περιοχής Λιβαδειάς.

Είναι κάτοχος Master στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.

Ασχολείται με τη φωτογραφία και είναι μέλος της φωτογραφικής λέσχης Λιβαδειάς.

Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας, ενώ έχει πραγματοποιήσει και ατομική έκθεση φωτογραφίας με θέμα «New York».
Έχει επίσης πραγματοποιήσει φωτογραφική έκθεση σε πολλές πόλεις με το θέμα του ομότιτλου φωτογραφικού λευκώματος «Άγιον Όρος, Πνευματικές Περιπλανήσεις».

Ως φωτογράφος έχει συμμετάσχει και στην έκδοση του βιβλίου «Άγιον Όρος, Ένας οδηγός για το Περιβόλι της Παναγιάς», εκδ. Ζδράβος, που κυκλοφόρησε στην ελληνική και στη ρωσική γλώσσα.

Το 2015 εξέδωσε και κυκλοφόρησε φωτογραφικό ημερολόγιο με θέμα «Μοναχισμός – Σκιές, Ψυχές και Συναισθήματα» και το 2015 κυκλοφόρησε φωτογραφικό λεύκωμα με θέμα «Άγιον Όρος, Πνευματικές Περιπλανήσεις» στην ελληνική, στη ρωσική και στη ρουμανική γλώσσα.

Το 2016 συνέγραψε έναν πλήρη οδηγό για το «Περιβόλι της Παναγίας», με τίτλο «Άγιον Όρος – Προσκύνημα στο Περιβόλι της Παναγίας», ο οποίος εμπλουτίστηκε με προσωπικό φωτογραφικό υλικό και ο οποίος κυκλοφορεί στα ελληνικά, στα ρωσικά και στα ρουμανικά, και θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο κοινό στη Θεσσαλονίκη στις 12/10/2016.

Μελλοντικός του στόχος είναι η ολοκλήρωση ενός νέου βιβλίου το οποίο θα κυκλοφορήσει σύντομα με θέμα «Φευγαλέα Συναισθήματα».
Έχει διατελέσει πρόεδρος σε συλλόγους (Σύλλογος Κυριακατών Αθηνών και Λιβαδειάς, Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, κ.ά), αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Αποφοίτων  ICBS Kingston University, συμμετέχει σε πολλές εθελοντικές κοινωνικές δράσεις, με σημαντικότερη τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.

Είναι λάτρης της φύσης και ασχολείται με τη μελισσοκομία, τις αγροτικές καλλιέργειες και την αλιεία.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Τελικά υπάρχει ορθόδοξος Άγιος Βαλεντίνος…

Μετά από συζητήσεις , βάζω και την άλλη άποψη! Ο Θεός ενεργεί είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει...

π. Αντώνιος Χρήστου


Ο άγιος Βαλεντίνος (Ουαλεντίνος ο Ιερομάρτυρας) είναι ένας άγιος ιερέας της Ρώμης, που θανατώθηκε από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα μ.Χ. Είναι λοιπόν ένας ορθόδοξος άγιος, αφού η αρχαία Εκκλησία της Δυτικής Ευρώπης (των πρώτων χιλίων χρόνων μετά Χριστόν) είναι κι αυτή ορθόδοξη.
Τα αρχαία μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» . Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουν διασωθεί για τον άγιο είναι ελλιπή.
Η ζωή και το μαρτύριο του αγίου στη Ρώμη
Ο άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος βοηθούσε τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές. Έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…
«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;» ρώτησε ο αυτοκράτορας, τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απόρριπτε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό».
Η έξοδος Φίλη από την Κυβέρνηση στο περιοδικό ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ INFO
Η έξοδος Φίλη από την Κυβέρνηση στο περιοδικό ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ INFO
Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!» Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!».
Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου». Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας».
Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του.
Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί» Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το άγιο βάπτισμα.
Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269).
Τα λείψανα του αγίου στην Αθήνα
Μετά το μαρτύριο κάποιοι χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των μαρτύρων.
Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.
Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη! στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας.
Φαίνεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικό-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία
Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι ότι την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία.
Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: ο άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης (†1922) ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός, στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστος, αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι άγιος.
Ο άγιος Βαλεντίνος είναι άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, γιατί μαρτύρησε το 269 μ.Χ., δηλαδή πριν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054. Όσοι λοιπόν τιμούν τον άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται». Τους αγίους τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση… Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!
της Σοφίας Ντρέκου